ویرایشگر منحنی cubic-bezier

چون x همان زمان است. اگر x از این بازه بیرون بزند، منحنی روی خودش تا می‌خورد و یک لحظه از زمان به دو مقدار پیشرفت نگاشت می‌شود؛ به همین دلیل استاندارد x1 و x2 را به بازهٔ ۰ تا ۱ محدود کرده و مرورگرها کل اعلان را نامعتبر می‌شمارند. y چنین محدودیتی ندارد و مقادیر بزرگ‌تر از ۱ یا کوچک‌تر از ۰ باعث پرش از مقصد یا عقب‌نشینی اولیه می‌شوند. این ابزار هم x را به همین دلیل محدود می‌کند و ورودی خارج از بازه را رد می‌کند.

خیر، این کلیدواژه‌ها صرفاً نام مستعار هستند. در استاندارد، ease-in-out دقیقاً برابر cubic-bezier(0.42, 0, 0.58, 1) تعریف شده است، همان‌طور که ease برابر (0.25, 0.1, 0.25, 1)، ease-in برابر (0.42, 0, 1, 1)، ease-out برابر (0, 0, 0.58, 1) و linear برابر (0, 0, 1, 1) است. هیچ منطق پنهانی پشت آن‌ها نیست.

نه، و این محدودیت خودِ cubic-bezier است نه این ابزار. یک منحنی بزیه درجه سه هر مقدار x را فقط یک بار قطع می‌کند و حداکثر یک بار می‌تواند از مقصد رد شود. جهش یا فنر واقعی به نوسان‌های پیاپی نیاز دارد که فقط با تابع linear() و ده‌ها نقطه، یا با keyframes و جاوااسکریپت شدنی است. بیشترین کاری که اینجا می‌شود کرد یک پرش واحد مثل easeOutBack است که در حدود x=0.573 به اوج y=1.0978 می‌رسد.

نقطهٔ پر را کد خود ابزار با حل معادلهٔ منحنی در هر فریم رسم می‌کند، ولی حلقهٔ توخالی را موتور CSS مرورگر و مستقیماً از روی مقدار تولیدشده حرکت می‌دهد. اگر نمونه‌برداری ما درست باشد این دو باید روی هم بیفتند، پس این حلقه در عمل یک آزمون صحت زنده است. اختلاف کوچک فقط وقتی دیده می‌شود که ترنزیشن یک فریم دیرتر شروع شود یا مرورگر تب پس‌زمینه را کند کند.