Sunucu açılıyor, konteyner de açılıyor, ama bir docker restart sonrası her şey silinmiş. Ya da daha kötüsü: sunucu diski dolmuş ve docker system df orada 47 gigabayt kullanılmayan imajın oturduğunu gösteriyor. Bunlar Docker hataları değil; Docker'ı üretimde kullanma biçiminizin hataları. "Dizüstünde çalışıyor" ile "üç ay dokunmadan çalışıyor" arasındaki fark dört belirli kararda özetlenir: imaj boyutu, kalıcı veri, log yönetimi ve yeniden başlatma politikası.
Üretimde Docker imaj boyutu nasıl kontrolden çıkar
Her docker build yapıp :latest etiketini üzerine yazdığınızda, önceki katmanlar dangling image olarak kalır. Haftada iki kez dağıtım yapılan bir sunucuda bu sayı iki ay sonra birkaç on gigabayta ulaşır. 80 gigabaytlık bir sunucuda 52 gigabaytının imaj olduğunu ve kimsenin haberi olmadığını gördüm.
Acil çözüm:
docker image prune -a --filter "until=168h"
--filter "until=168h" bayrağı, yalnızca yedi günden eski imajların silinmesi anlamına gelir. -a bayrağını filtresiz kullanırsanız, durdurulmuş konteynerlerin bağımlı olduğu imajlar da silinir ve bir sonraki sefer registry'den yeniden pull etmeniz gerekir. Bu, çoğu kişinin başta ödemediği ve sonra mümkün olan en kötü zamanda ödediği bir bedeldir.
İmajınız neden 1,2 gigabayt ve 180 megabayt olmalı
Basit bir FROM node:20 yaklaşık 1,1 gigabayttır. Aynı uygulama FROM node:20-alpine ile yaklaşık 180 megabayta iner. Fark temel imajdadır, sizin kodunuzda değil. Ancak Alpine musl libc ile çalışır ve bazı sharp sürümleri ya da veritabanı sürücüleri gibi bazı native paketlerin üzerinde hazır binary'si yoktur ve derlenmeleri gerekir. Ekibinizin Error loading shared library ld-linux-x86-64.so.2 hatasını debug etmeye vakti yoksa, node:20-slim daha makul bir seçimdir: yaklaşık 240 megabayt, ama glibc ile tam uyumluluk.
Boyutu ikiye katlayan ikinci nokta katman sırasıdır. COPY . . komutunu RUN npm ci öncesine koyarsanız, bir CSS dosyasındaki her değişiklik paket kurulum katmanının önbelleğini geçersiz kılar. Doğru sıra: önce COPY package*.json ./, sonra RUN npm ci --omit=dev, en sonunda kodun geri kalanını kopyalamak.
Kalıcı veri: en çok verinin kaybolduğu yer
Konteyner içindeki dosya sistemi geçicidir. Bu cümleyi herkes duymuştur, ama genellikle ancak bir kez veritabanını kaybettiklerinde ciddiye alınır. MySQL'i konteyner içinde çalıştırıyorsanız ve /var/lib/mysql yolunu bir volume üzerine koymadıysanız, ilk docker compose down her şeyi götürür.
services:
db:
image: mysql:8.4
volumes:
- db_data:/var/lib/mysql
restart: unless-stopped
volumes:
db_data:
Eğitimlerde az söylenen iki nokta. Birincisi, ./data:/var/lib/mysql gibi ana makine yoluyla yapılan bind mount, SELinux'ta ya da konteyner içindeki kullanıcının UID'si farklı olduğunda Permission denied hatası verir; adlandırılmış volume bu sorunu yaşamaz çünkü sahipliği Docker kendisi yönetir. İkincisi, adlandırılmış volume /var/lib/docker/volumes içinde yaşar ve bir gün sunucuyu değiştirmek isterseniz hangi volume'ü nereye kopyaladığınızı bilmeniz gerekir.
Kullanıcıların yüklediği dosyalar için yerel volume kötü bir çözümdür. Load balancer arkasında iki sunucunuz olduğunda, dosya sunucu A'ya yüklenir ve sonraki istek sunucu B'ye ulaşır ve 404 alırsınız. İşte burada nesne depolama doğru cevaptır: her iki sunucu da aynı paylaşılan kaynağa yazar ve konteynerler durumsuz (stateless) kalır.
İşte burada hata yapıyorlar
Yaygın hata, birinin "her şeyi temizlemek" için docker compose down -v çalıştırmasıdır. -v bayrağı tam olarak veritabanı verisinin içinde bulunduğu adlandırılmış volume'leri siler. İşareti de şudur: yeniden açıldıktan sonra uygulama çalışır, giriş çalışır, ama hiç kullanıcı yoktur ve tablolar boştur. Yedeğiniz yoksa, bitti. Varsa, birkaç saatlik downtime'ınız var. Her down öncesinde docker compose config --volumes çalıştırma ve nelerin risk altında olduğunu görme alışkanlığı edinin.
Konteyner logu: diskin sessiz katili
Docker varsayılan olarak json-file sürücüsünü kullanır ve log boyutuna hiçbir sınır koymaz. Verbose log tutan bir uygulama iki haftada /var/lib/docker/containers/ içinde birkaç gigabayt dosya üretebilir. Belirtileri de açıktır: df -h diskin %94 dolu olduğunu gösterir, ama du -sh /var/www yalnızca 2 gigabayt gösterir.
Çözüm, daemon seviyesinde sınırlamaktır ki açılan her yeni konteyner otomatik olarak buna dahil olsun. /etc/docker/daemon.json içinde:
{
"log-driver": "json-file",
"log-opts": {
"max-size": "50m",
"max-file": "5"
}
}
Değişiklikten sonra systemctl restart docker gerekir ve bu yeniden başlatma tüm konteynerleri durdurur. restart: always ile ayarlanmış konteynerler kendileri açılır; geri kalanı manuel. Bu sınırlama yalnızca yeni konteynerlere uygulanır, dolayısıyla çalışan konteynerleri bir kez recreate etmeniz gerekir.
Logları sonradan analiz edeceğiniz bir yere gönderiyorsanız, json-file sürücüsü yanlış seçimdir. Yüksek hacim için local ya da doğrudan bir collector'a göndermek daha mantıklıdır. Ancak çoğu küçük ekip için, aynı 50 megabaytlık rotasyon yeterlidir ve ekstra karmaşıklık gerektirmez.
Yeniden başlatma politikası ve servislerin açılış sırası
restart: always ilk bakışta doğru görünür, ama bir tuzağı vardır: konteyner yapılandırma hatası nedeniyle sürekli crash olursa, Docker sonsuz kez denemeye çalışır ve logları doldurur. restart: unless-stopped daha iyi davranır: sunucu yeniden başlatıldıktan sonra otomatik açılır, ama siz manuel olarak durdurduysanız dokunulmadan kalır.
İkinci sorun sıradır. depends_on yalnızca başlatma sırasını garanti eder, servisin hazır olmasını değil. Yani uygulamanız MySQL hazır olmadan açılabilir ve Connection refused ile ölebilir. Gerçek çözüm healthcheck'tir:
healthcheck:
test: ["CMD", "mysqladmin", "ping", "-h", "localhost"]
interval: 10s
timeout: 5s
retries: 5
start_period: 30s
Ve bağımlı serviste depends_on komutunu koşulla yazın: condition: service_healthy. Bu olmadan, her sunucu yeniden başlatmasında bir şans yarışı yaşarsınız.
Docker'ın yanlış seçim olduğu durumlar
İş yükünüz istikrarlı trafiğe sahip tek bir uygulamaysa, Docker bakımını yapmanız gereken ekstra bir katmandır. systemd basit bir unit file ile aynı otomatik yeniden başlatmayı ve log yönetimini verir, ağ overhead'i olmadan ve imaj yönetimi olmadan. Tek dosyalık bir servis için systemd'yi seçerim. Docker, farklı bağımlılık sürümlerine sahip birden fazla servisiniz olduğunda, dev ve prod ortamının aynı olmasını istediğinizde ya da orkestrasyona geçiş yolunu gördüğünüzde kazanır.
Ve servis sayısı onu geçtiğinde, birden fazla sunucuda manuel compose yönetimi hızla sürdürülemez hale gelir. İşte o zaman yönetilen Kubernetes değerini gösterir, çünkü rollout, health check ve yük dağıtımını kendisi yapar.
Sunucuyu kendi haline bırakmadan önce kontrol listesi
- Her stateful servisin adlandırılmış bir volume'ü var ve yolunu biliyorsunuz.
daemon.jsoniçinde log boyutu sınırı koydunuz ve konteynerleri bir kez recreate ettiniz.- Yeniden başlatma politikası
alwaysdeğil,unless-stopped. - Bağımlılıklar healthcheck ve
service_healthyile ayarlandı. - Haftalık bir cron
docker image prune -a --filter "until=168h"çalıştırıyor. - Volume yedekleri aynı diske değil, ayrı bir hedefe gidiyor.
Altıncı maddeyi ciddiye alın. Veritabanının üzerinde bulunduğu aynı diskteki yedek, yedek değildir; bir kopyadır. Ağır yükler için, NVMe diskli bir bulut sunucusu ile ayrı bir depolama hedefinin kombinasyonu en az zahmetlidir. Hâlâ altyapı seçiyorsanız, bulut altyapısı (IaaS) bu düzen için gereken esnekliği verir, ama Docker ile systemd arasındaki kararı bundan bağımsız verin.
Sonraki adım belli: hemen şimdi docker system df -v çalıştırın ve diskinizi neyin yediğini görün. Göreceğiniz sayı muhtemelen düşündüğünüzden daha büyüktür.
Sıkça Sorulan Sorular
Konteyner yeniden başlatıldıktan sonra verilerim neden siliniyor?
Çünkü veri konteyner dosya sistemine yazılmıştır ve o dosya sistemi konteyner silindiğinde ya da yeniden oluşturulduğunda yok olur. Veri yolunu adlandırılmış bir volume ya da bind mount üzerine bağlamalısınız. Yolu doğru bağladıysanız ama yine de veri kayboluyorsa, muhtemelen volume'ün kendisini silen docker compose down -v çalıştırmışsınızdır.
Docker disk alanını neyin doldurduğunu nasıl anlarım?
docker system df -v komutu imajların, konteynerlerin, volume'lerin ve build önbelleğinin ayrıntılı dökümünü gösterir. Hacim loglar kısmındaysa, /var/lib/docker/containers/ içinde *-json.log dosyalarını arayın. Kullanılmayan imajları temizlemek için, aktif imajların silinmemesi adına docker image prune -a komutunu zaman filtresiyle çalıştırın.
Docker'da restart always ile unless-stopped arasındaki fark nedir?
Her ikisi de sunucu yeniden başlatıldıktan sonra konteyneri açar. Fark manuel davranıştadır: always ile konteyneri kendiniz durdursanız bile Docker onu yeniden açar; unless-stopped ile siz tekrar start etmedikçe durdurulmuş kalır. Üretim için unless-stopped daha güvenli bir seçimdir çünkü bakım için servisi bilinçli olarak durdurmanıza izin verir.
Veritabanını Docker içinde çalıştırmalı mıyım?
Geliştirme ortamı için evet, çünkü kurulumu kolaylaştırır. Üretim için, ekibinizin volume yönetimi, yedekleme ve geri yükleme konusunda yeterli deneyimi yoksa, veritabanını doğrudan sunucuda çalıştırmak ya da yönetilen bir servis kullanmak daha az risklidir. Docker'ı seçerseniz, en azından otomatik volume yedeklemesi ve periyodik geri yükleme testiniz olmalıdır.
Yorumlar 0
Henüz yorum yok — ilk siz olun!